Theatertechnieker Bart Mommerency wil de sociale cohesie in de Westhoek versterken

Theatertechnieker Bart Mommerency wil de sociale cohesie in de Westhoek versterken
Gepubliceerd op 23-05-2019
De idylle van de Westhoek vind je nergens anders in Vlaanderen terug, het hand in hand leven met de diepgewortelde sporen van de oorlogen, de rust en de ruimte. Hier hebben we meer vierkante meter per persoon dan eender waar in Vlaanderen. We komen thuis wanneer we willen, zonder file- of parkeerstress en wanneer de laatste trein vertrokken is hoor je enkel nog de wind, want die heeft vrij spel.

Ik laat me graag omarmen door de Westhoek

Er is geen enkele plek in Vlaanderen en Nederland waar Bart Mommerency uit Kortemark nog niet is geweest. Als theatertechnicus van Hof van Eede en Radio Oorwoud van Hannelore Bedert maalt hij jaarlijks vlotjes 40.000 kilometer af. “In steden als Gent en Antwerpen is er altijd beweging. In de Westhoek daalt de rust in als de laatste trein om half elf is vertrokken.”

Wat deed je beslissen theatertechnieker te worden?

Ik was zelfstandig aannemer in de bouw: sanitair, elektriciteit en chauffage. In 2008 werden bottumoren vastgesteld. De dokter adviseerde me een lichter beroep te kiezen. Na mijn revalidatie besliste ik van mijn hobby mijn beroep te maken. Nu ben ik parttime theatertechnicus bij de gemeente Kortemark en tour als zelfstandig technicus mee met een theatergezelschap als Hof van Eede en de muziekgroep Radio Oorwoud van Hannelore Bedert.

Je doet met hen heel Vlaanderen en Nederland aan.

Mijn bestelwagen heeft aardig wat kilometers op de teller. Ik kom wel altijd graag terug. Ik laat me graag omarmen door de Westhoek. Hier hangt een zekere idylle. In deze westelijke uithoek van België worden we niet geconfronteerd met typische grootstadproblemen en lijkt het wel alsof we er ons volledig van afsluiten. Ik zou bijna durven zeggen dat we in de Westhoek in een cocon leven. Eens de laatste trein om half elf is vertrokken, valt het leven in de Westhoek stil en stopt de rush. In de steden blijven de impulsen je hoofd binnendringen als een oneindig stromende rivier.

Je woont graag in de Westhoek.

Ik woon in de broeken rond de Handzamevaart in Zarren in een huis van 1802. Er ligt 3500 vierkante meter grond rond mijn woning, met een bos en een vijver. Waar anders dan de Westhoek kan je dat betalen?

In mijn tuin bevindt zich een waterpoel die door een obus uit de Eerste Wereldoorlog geslagen werd. Die link met de geschiedenis vind je over de hele Westhoek terug.

’s Avonds worden wij omringd door die typische poldermist, de ‘stier’ zoals ze dat hier noemen. Niet iedereen kan die isolatie aan. Een stadsmens al zeker niet. Neem nu ook de wind. Wij slapen soms met oordopjes omdat het huis ’s nachts maar blijft rammelen.

Aan de ene kant snak ik naar die idylle, die rust. Aan de andere kant vlucht ik er soms van weg. Dat dubbele gevoel is typisch voor de Westhoek.

Je woont ‘op de buiten’. Heb je genoeg contact met buurtbewoners?

Samen met een aantal vrienden richtte ik vijftien jaar geleden ‘Prikkeldraad’ op. De bedoeling is mensen te prikkelen met onze brede waaier aan activiteiten. We willen een andere vorm van cultuur aanbieden. Zo hebben wij jarenlang een natuurlijk gezinsfestival georganiseerd in mijn tuin. Daar kwam veel volk op af, en heus wel meer dan de gemiddelde geitenwollen sok.

Nu broeden we op een project rond een volkskeuken om de sociale cohesie te versterken. We strijken onaangekondigd neer in een straat of wijk en nodigen iedereen uit om mee aan tafel te schuiven. Ik ben heel benieuwd wat dat zal geven.

De meeste artiesten wonen in de stad. Zien ze jou als buitenbeentje?

Misschien wel. Ik ben niet beschaamd een Westhoeker te zijn. Integendeel, ik ben er fier op. Eender waar ik kom, zet ik mijn voelsprieten op. Als je ergens buiten West-Vlaanderen ons dialect hoort praten, schept dat meteen een band. In ons dialect huist een ziel.

Over dialect gesproken, ik vind dat de IJzer een soort grens is binnen de Westhoek. Eens ‘bachte de kupe’ woont een ander soort Westhoeker, nog geslotener. Je moet nog meer moeite doen om de ruwe bast te doorbreken om aanvaard te worden en hun vertrouwen te winnen. Ook de omgangstaal is er enigszins anders.

Zijn er in de Westhoek genoeg mogelijkheden voor cultuurgezelschappen om zich aan hun publiek te tonen.

Dat vind ik wel. De 4AD in Diksmuide heeft een internationale uitstraling en ook het Folkcentrum in Dranouter doet hard zijn best grote namen te strikken. Elke gemeente in de Westhoek heeft een redelijk goed uitgebouwd cultureel centrum.

Er zijn helaas weinig plekken in de Westhoek waar een stedelijke vibe hangt. Een heel verschil met pakweg Limburg waar het op sites als C-Mine in Genk of Be-MINE in Beringen echt bruist momenteel. Zo’n projecten missen we hier wel in de Westhoek.

Welke zijn de troeven van de Westhoek?

De rust en de ruimte in de Westhoek springen er echt boven uit. Het aantal vierkante meter per persoon is hier groter dan op de meeste plaatsen in Vlaanderen. We hebben de vrijheid om thuis te komen wanneer we willen. We hebben geen last van files voor de deur noch van parkeerstress.

In de Westhoek heb je een auto nodig…

(pikt in) … of een elektrische fiets.

Het openbaar vervoer wordt in de Westhoek stiefmoederlijk behandeld. De Lijn schafte de afgelopen jaren de ene na de andere belbus af. Mijn dochter van zestien jaar is op monitorkamp in Heuvelland. Als ze met het openbaar vervoer zou terugkeren, doet ze er 3,5 uur over. Stel je voor!

Je bent ook molenaar zag ik in een interview met het magazine Man Bijt Hond.

In 2005 volgde ik de opleiding tot molenaar via de provincie. Ik doe er op dit moment weinig mee. Af en toe geef ik wel rondleidingen in de Couchezmolen in Zarren.

Molens fascineren me al van kindsbeen af. Mijn grootvader was molenaar in Koekelare. Wist je dat tijdens de Eerste Wereldoorlog met de molenwieken signalen werden doorgegeven? De Duitse bezetter deed er lang over voor ze dat door hadden.

Om maar te zeggen, een Westhoeker is een plantrekker en zal altijd op zijn pootjes terecht komen in eender welke omstandigheid. We kunnen ook niet anders. We zijn hier nu eenmaal op onszelf aangewezen.

 

Deelnemen aan een activiteit van Prikkeldraad? Surf naar www.facebook.com/Prikkelen

Deel deze pagina